Ik waardeer je te weinig
Maar nu kom ik het hoekje om
Ruik ik naast de koffie en de wafels
Ook jouw spitsen in de zon
Je rode luikjes lachen me lief
Je loden glazen groeten me graag
Je poppetjes zingen zachtjes hun gedagjes
Van achter een kille steigerlaag
Het is een gegeven dat je er bent
Zo prompt hier midden op het plein
De laatste tijd wat dikjes aangekleed
Wat zul je daar inmiddels klaar mee zijn
Maar o, lief staande stadse huis,
We hebben vertrouwen in jou, over een maand of wat is het weer feest
Dan pakken ze je uit en straalt je staal
Terug van nooit ècht weggeweest
Ik was gewend aan je trotse status
Dus meestal fietste ik maar door
Maar vandaag sta ik stil en voel weer even
De verwondering die ik lang geleden verloor
Want o, lief staande stadse huis,
Hier midden op dit plein
Lief staande stadse huis,
Je bent het standbeeld van mijn thuis.
Flox Verhulst