Auteur: Flox Verhulst

Lieve Marian

Flox Verhulst

Als ik zou schrijven over kleurrijk Gouda
Dan zou ik je kunnen schrijven
Over de rode stadhuisluikjes
De groene wal
De vlag op een paarse vrijdag
Misschien zelfs over de Blauwstraat, de Groeneweg, het Rode Dorp
Ik zou je kunnen schrijven over de regenboog die ons de stad in leidt.

Maar lieve
Het liefst schrijf ik je
Over Hassnae
Mijn liefste collega, die het hele buurthuis kent en lachen laat.

Ik schrijf je over de generaties Goudse kleur
Over Marina, Wynn en Lot.
Die als 1 familie, 2 gezinnen, 3 generaties
Op nog geen 30 meter afstand van elkaar wonen.

Ik schrijf je over mijn eigen goede buur.

Over Sami
Sami die ik taalles gaf. En hij mij.
Over hoe hij beter was 
Want ik kan mezelf nog steeds niet voorstellen in tigrinya,
Terwijl Sami inmiddels zijn diplomas heeft.

Ik schrijf je over alle winkels
Waar je zoveel meer krijgt dan wat je koopt
Over onze blije BingoMeesters. Over Maaike, Belinda en Babs.

Ik schrijf je over de mensen die kleur inschenken en uitserveren
Met hartjes in de koffie
Met kruiden in de kommen
Met bakjes troost en plankjes gezelligheid.

Ik schrijf je over de smaakmakers van onze stad.

Ik schrijf je over mensen die mooie dingen doen, die simpelweg mooie mensen zijn
Over Irene, over Ferdin, over Evan, over Lizette,
Over iedereen die kleur bekent.

Ik schrijf over onze Dolle Mina’s en Allianties
Over zij die vlaggen hijsen, zij die onze kleur beschermen
Over mensen als Sophie, Elize, Marieke, Mart, Chantal, Guy, Franske, Chris en Jan.

Ik schrijf over de mensen die blijven zingen
Over Eefje, over Maaike
Over straks samen om de boom.


Ik schrijf je
Over al onze lichtjes
Over onze vrijwilligers
Onze mantelzorgers
Onze nieuwkomers
Over Adel en Adnan
Over Neyja en Nirouz.

Ik schrijf je over mijn eigen nieuwkomers
Over mijn liefde die voor de liefde hierheen verhuisde
Over Laura, Fien en Jet.

Ik schrijf je over de mensen die al deze kleuren zwart op wit vangen
Over eerder Leo Vrooman, Inez Meter
Over nu Chris en Puck
Over straks ook een van ons.

Lieve Marian,
Ik zal blijven schrijven
Over de mensen die jij zo helder zag
In hun kern
In hun kleur
Ik hoop ze op te kunnen vangen zoals jij dat deed
Dus ik zal blijven schrijven
Over de mensen zoals jij
Die we beter weten met andere namen
Lieve Marian,
Ik zal blijven schrijven
Over al onze Dushi’s.

Flox Verhulst

Op het plein

Flox Verhulst

Ik waardeer je te weinig
Maar nu kom ik het hoekje om
Ruik ik naast de koffie en de wafels
Ook jouw spitsen in de zon

Je rode luikjes lachen me lief
Je loden glazen groeten me graag
Je poppetjes zingen zachtjes hun gedagjes
Van achter een kille steigerlaag

Het is een gegeven dat je er bent
Zo prompt hier midden op het plein
De laatste tijd wat dikjes aangekleed
Wat zul je daar inmiddels klaar mee zijn

Maar o, lief staande stadse huis,
We hebben vertrouwen in jou, over een maand of wat is het weer feest
Dan pakken ze je uit en straalt je staal
Terug van nooit ècht weggeweest

Ik was gewend aan je trotse status
Dus meestal fietste ik maar door
Maar vandaag sta ik stil en voel weer even
De verwondering die ik lang geleden verloor

Want o, lief staande stadse huis,
Hier midden op dit plein
Lief staande stadse huis,
Je bent het standbeeld van mijn thuis.

Flox Verhulst

Kom niet te vroeg

Flox Verhulst

Ik kan niet blijven tot de tijd rijp is
Ik ben het wachten moe
Dus kom niet te vroeg, is wat ik je vraag
Kan je dat nog voor me doen?

Kom niet als ik wegwaai
Of als ik vaar op een zee van tijd
Kom maar als de golven zijn gestorven
Het water niet meer tot de lippen deint

Kom als de nacht bijna vallen zal
Wanneer de lucht een paarse gloed
Kom maar als het zwart niet zwaar meer is
Als we kunnen wegdromen in de vloed

Kom als de duinen niet ongeduldig doen
Als het verlangen verdrietloos voelt
Kom als de zee zichzelf in slaap zingt
En de maan zich zachtjes bij haar voegt

Bij deze smeekvraag ik je: kom alsjeblieft niet te vroeg
Kom het liefst zelfs veel te laat
Kom, Wanneer ik niet meer op te teller kijk
En jij mijn onverwachtse wending blijkt.

Flox Verhulst

Wat moet je doen als je de maan bent?

Flox Verhulst

Wat als je nooit geleerd kreeg
Hoe je zelf schijnen kon
En je jaloers het licht weerkaatst
Van die altijd maar schijnende zon

Altijd door het licht van de ander
Nooit gaat het om jouw op- of ondergang
Wat als je enkel in het donker leeft?
Daar waar de meeste mensen bang

Weet dan dat je mijn nachtlampje bent
Zonder jou geen eb of vloed
En zonder jou geen schipper
Die in de nacht weet waarnaar hij varen moet

Weet dan: jij was een overwinning,
De schat, de prijs, de buit
Na jaren puzzelen en racen
Plantten ze hun vlag in jóuw koude witte huid

Dus als je hoofd weer malen gaat
Je denkt aan jouw nietszegggende bestaan
En als je hoofd dan weer balen gaat
Van jouw plek daar in die baan

Weet dan
Dat mijn lezen ooit met jou begon
Maan-roos-vis
En weet dan ook
Dat ik zonder jou niet slapen kon

En het liefste klim ik
Nog steeds met een trappetje omhoog
Zing ik daar heel zacht klein
Toch echt over jóuw schone maneschijn

Dus denk maar aan alle kindjes
En aan al die leven met hun pijn
Voel dan dat je genoeg bent, maan
Je hoeft er alleen maar te zijn.

Flox Verhulst

De zweefmolen

Flox Verhulst

Doe waarvan je niet meer dacht dat je het kon.
Rijk je armen, voel de zon.
Laat je meevoeren door de wind.
Wees maar gewoon weer even kind.

Vind jezelf,
zingend, schreeuwend naar de wolken.
Zweef maar door de vliegende draaikolken
Blijf maar tollen, blijf maar draaien.
Blijf jezelf zwaaiend uitwaaien.

Kom te laat en laat het leven komen.
Droom maar al je stoutste dromen.
Zing in de lucht uit volle borst.
Les daarboven al je dorst.

Blijf maar zweven, lief.
Kom maar tot leven, lief.
Draai maar door om niet door te draaien.

Neem je tijd.
Voel je bevrijd.
En als het stoeltje ongevraagd tot stilstand komt,
maar het duizelt je alleen maar meer…

Weet dan:
Je mag gewoon nog een keer,
en nog een keer,
en nog een keer.

Flox Verhulst