Selectie, stimulering en ondersteuning van de Goudse stadsdichter
Vroeger.
Wat is nou vroeger?
Is vroeger,
Hoe je me nog wel herkende.
Hoe je nog lachte als je naar mij keek.
Is vroeger de gedachte over jou.
Toen ik jou nog kende, hoe je toen voor mij was.
Is vroeger,
Zonder gedichten over jou.
Is vroeger,
Mijn mond houden en blij zijn dat ik jou heb.
Of is vroeger,
De gedachte waarin ik jou nog ‘normaal’ vond.
Omdat ik niet anders gewend was.
Vroeger is alles beter zeggen ze.
En ik ben het daar helemaal mee eens.
Puck Spoel
Misschien is dat wel licht.
Niet het branden van een kaars,
Maar het lachen van een kind.
Niet het stralen van de zon,
Maar het omhelzen van iemand van wie je houdt.
Niet het knipperen van een lamp,
Maar het warme gevoel dat je krijgt als je iets goeds voor een ander doet.
Misschien is dat wel licht.
Dus als de kaars niet meer brandt.
De zon niet meer straalt.
En de lamp niet meer knippert.
Denk dan aan:
Het lachen van een kind.
Het omhelzen van iemand van wie je houdt.
En het warme gevoel dat je krijgt als je iets goeds voor iemand doet.
Want dan ergens diep vanbinnen,
Schijnt er altijd nog licht.
Puck Spoel
Ik ben niet begonnen met dichten, omdat ik het wilde of leuk vindt.
Maar omdat ik ergens mijn verhalen kwijt moest.
Ik wilde helemaal niet dichten,
Want dan leek ik het perfecte meisje.
Die altijd alles goed deed.
En nooit wat fout.
Die zich kwetsbaar opstelde.
En haar emoties liet zien.
En dat haatte ik,
Want dat konden mensen hun mening geven.
En ik daar nog dagenlang over piekeren.
Dus ik probeerde andere dingen,
Maar alles leek op wat er nog niet was.
Dus begon ik maar weer met dichten.
En leek ik weer dat perfecte kwetsbare meisje.
Die altijd alles goed deed en nooit wat fout.
Die haar verhalen vertelde.
En haar emoties liet zien.
Ondanks dat ze dat haatte.
Ondanks dat mensen haar konden raken.
Ondanks dat ze dat doodeng vindt.
Ondanks dat ze daar nog dagenlang over zou piekeren.
Puck Spoel
Rustig kabbelend
Door de bossen
Of vol stroomversnellingen
Van de berg
Stil in een vijvertje
Of de Grote Oceaan
Maar toch altijd
Pas ik me aan
Stroom ik waar
Ik hoor te stromen
Blijf ik waar
Ik hoor te zijn
En accepteer ik het
Als ik word vervuild
En leeggevist
Opgewarmd en verwoest
Drooggelegd en buitengesloten
Maar soms is het genoeg
Ben ik het zat
Werk ik niet meer mee
Is het klaar, basta
Kom ik terug
Sla ik terug
Harder dan verwacht
Verover ik weer wat
Land op de mensen
Grijp ik voor even weer de macht
Timo van Gastel
ter gelegenheid van de voorleeswedstrijd op 5 februari 2026