Ik schrok niet. Toen de eerste partijen samen dansten en hun voeten sneden bij de samba van arrogantie op de bebloede scherven van hun nederlaag. Ik schrok niet. Toen de andere coalitie in brutaal geniep de polka danste met getrokken neuzen naar geplakte pleisters aan de zijkanten. Ik schrok niet. Toen de Positieven polonaise liepen en hun vrienden verraadden door de rij te verlaten om zingend te zoeken naar oude liefdes. Ik schrik. Hoe mijn stem versterft tussen minachtend gewals van parende politici in de balzaal van het bestuur waar de vloer vol ligt met gebroken respect. Ruud Broekhuizen
4 mei een waagstuk
zou het kunnen rotte appels sparen niet wegdoen geloven dat de rot lokaal is tijdelijk herstelbaar aan het begin van deze avond zoek ik rot op aardbeien verwijder opdat het niet overslaat zou het kunnen doden herdenken terwijl elders doden worden gemaakt in lichamen gekerfd vrede met alle geweld zou het kunnen tegen beter weten in Aart Both
stemmen
tussen duizenden meningen kan je verdwalen als op open zee het gelijk is overal aanwezig waar ga je heen, met wie moet je mee? democratie is die veelheid aan stemmen niet één kapitein zet de koers uit; wij allemaal bepalen de richting met stemmen wel overheerst steeds een ander geluid massa spreekt niet met één mond maar met vele Als je in het kabaal je eigen taal niet hoort Als je, je niet meer kunt vinden in het geheel Weet dan dat de wind kan draaien Elke keer weer wordt de horizont Gemaakt door rode vakjes Dus kleur vooral mee en Speel een kompas Klara Smeets
22 februari 2014 afscheid van Leo Vroman
nu nu de winter bijna geen winter is geweest de tijd verstreken verlangen naar ijs als smeltwater weggelopen nu duiken wij onder en komen boven roeien met de riemen die we hebben Aart Both
reservoir
tienduizenden harten gaan hier op reis in Google maal gedachten vermenigvuldig ze met schouders die anderen dragen plus handen die geven zonder te vragen tel er miljoenen pogingen bij op om te vinden, te verbinden te vernieuwen aangevuld met alle plannen die nog worden gedroomd en je ziet het potentieel van de stad Klara Smeets
oase
vanuit de spoortunnel fiets ik de stad in de wind is een wand die ik moet breken een najaarsregen miezert me grauw maar dan zie ik de lichten weer hangen de Kleiweg is een vreugdevuur een ogenblik waan ik mij jonkvrouw fantaserend van trotse poorten en een machtige stadsmuur Klara Smeets
onder handen genomen
als jij geen tandarts was en ik niet patiënt dan had jij hier niet gestaan en ik hier niet gelegen dan had mijn dna niet aan jouw vingers gezeten als jij geen tandarts was en ik niet patiënt als jij dan hier had gestaan en ik hier had gelegen ik zou niet weten wat ik dan denken moest waarom hang je boven mij zou mijn gedachte kunnen zijn maar nu jij tandarts bent en ik patiënt die voor controle komt denk ik: doe je ding en val mij niet lastig na deze Aart Both
Oproep
zie de stad als een zwembad om in te duiken beleef haar ruimte; ze nodigt je uit baad in de golfslag van dag en nacht ontspan en laat het tobben varen hier tref je elkaar, hier kan je gesprekken sparen overal beweging, wat is Gouda zonder water? zie de stad als een zwembad om in te duiken beleef haar ruimte; ze nodigt je uit om samen te komen, de grond te gebruiken de tijd te verdrijven binnen en buiten zo veel levens, zo veel bedrijvigheid en momenten stromen langs je heen zie de stad als een zwembad om in te duiken Klara Smeets
Erasmus
“reizigers zijn wij in deze wereld, geen bewoners” , zegt hij, terwijl hij opduikt in de stad de woonplaats die hij eens verlaten had om te vergeten, om meer te weten, om te ontdekken nu vind ik hem op steeds meer plekken sprekend terug ik kom hem tegen bij de koster hoor hem prevelen in een tuin zie hem dralen bij een stadsgids die zijn levensloop uitspelt en herken hem in zijn moeder die zo graag van hem vertelt hij bereisde zo veel landen en bereikte er nog meer met woorden die riepen om verandering nu eeuwen later, is hij nog steeds niet stil maar laat zijn stem weer horen in de straten van zijn jeugd Klara Smeets
weerzien
terug van pittoreske vakwerkhuizen watervallen, forten, tuinen oogt de stad mij ruim genoeg de markt omarmt me genereus en gevels groeten mij vertrouwd terug op dit plein mis ik niets behalve een fontein misschien die je slenterpas zo mooi begeleidt Klara Smeets